Son iki haftadır hayatımın neden bok gibi olduğunu öğrenmiş bulunmaktayım,burçlar yüzündenmiş. Öyle dediler. Öyle umuyorum,geçecek.

 

Aslında ne anlatacağımı bilmiyorum. Son günlerle kimseyle oturup iki laf edebilmişliğim yok.

Boşluktayım sanki. Düşüyorum,düşüyorum,düşüyorum..Ama bi yere varamıyorum. Yere güçlüce çarpıp parçalanmam gerek oysa. Çarpamıyorum,parçalanamıyorum. Oysa ruhum paramparça..

Hep aynı şeyleri yaşıyorum. Konuşuruz umuduyla okula gidiyor,boş boş eve dönüyorum. Uyanamamak umuduyla uykuya dalıyor,yeni bir güne başlıyorum.

Yeni, fakat bir öncekinin aynı günler..